برو بالا
   1396 یکشنبه 7 خرداد
لیست احادیث امام باقر عليه السلام

  • شَرُّ الآباءِ مَن دَعاهُ البِرُّ إلَى الإِفراطِ، وشَرُّ الأَبناءِ مَن دَعاهُ التَّقصيرُ إلَى العُقوقِ

  • بدترين پدر ، كسى است كه نيكى كردن ، او را به زياده روى وا دارد و بدترين فرزند ، كسى است كه كوتاهى كردن ، او را به نافرمانى و آزردن [ پدر] وا دارد

  • تاريخ اليعقوبي : ج 2 ص 320، الجوهرة : ص 52 .

  • إذا زَنَى الرَّجُلُ أدخَلَ الشَّيطانُ ذَكَرَهُ فَعَمِلا جَميعا، و كانَتِ النُّطفَةُ واحِدَةً، وَ خُلِقَ مِنهُمَا الوَلَدُ، ويَكونُ شِركَ شَيطانٍ

  • وقتى مرد زنا مى كند ، شيطان ، نرينه اش را وارد مى كند و هر دو با هم عمل مى كنند ؛ نطفه [ى آنها ]يكى مى شود و فرزند از هر دو آفريده مى گردد و همتاى شيطان است

  • ثواب الأعمال : ص 312 ح 4 ، المحاسن : ج 1 ص 194 ح 332 وليس فيه «الولد» وكلاهما عن عبد الملك بن أعين .

  • شَرُّ الآباءِ مَن دَعاهُ البِرُّ إلَى الإِفراطِ ، وشَرُّ الأَبناءِ مَن دَعاهُ التَّقصيرُ إلَى العُقوقِ

  • بدترينِ پدران ، كسى است كه نيكى [به فرزند] ، او را به زياده روى بكشانَد ، و بدترينِ فرزندان ، كسى است كه كوتاهى [در حقّ پدر و مادر] ، او را به نافرمانى بكشاند

  • تاريخ اليعقوبي : ج 2 ص 320 .

  • كانَ أبوهُ يَجمَعُ وُلدَهُ ووُلدَ إخوَتِهِ ، ثُمَّ يَأمُرُهُم بِالصِّراعِ، وذلِكَ خُلُقٌ فِيالعَرَبِ، فَكانَ عَلِيٌّ عليه السلاميَحسِرُ عَن ساعِدَينِ لَهُ غَليظَينِ قَصيرَينِ وهُوَطِفلٌ، ثُمَّ يُصارِعُ كِبارَ إخوَتِهِ وصِغارَهُم، وكِبارَ بَنيعَمِّهِ وصِغارَهُم فَيَصرَعُهُم ، فَيَقولُ أبوهُ : ظَهَرَ عَلِيٌّ ، فَسمّاهُ ظَهيرا وعندَ العَرَبِ عَلِيٌ

  • پدر على عليه السلام ، فرزندان خود و فرزندان برادرش را جمع مى كرد و آنان را به كُشتى گرفتن وا مى داشت ، و اين ، سُنّت مردمان عرب بود . على عليه السلام آستين ها را بالا مى زد و با اين كه كم سن بود ، ساعدهايى قوى و كوتاه داشت و با برادران بزرگ تر و كوچك تر خود و پسر عموهاى بزرگ تر و كوچك تر از خود ، كُشتى مى گرفت و همه را بر زمين مى زد . پدرش مى گفت : «على ، پيروز شد» و بدين جهت ، او را «ظَهير (پيروز)» ناميد و نام او نزد مردم عرب ، «على» بود

  • معاني الأخبار : ص 61 ح 9 .

  • ما مِنْ عَبْدٍ يَبْخَلُ بِنَفَقَةٍ يُنْفِقُها فيما يُرضِى اللّه َ اِلاَّ ابْتُلىَ بِاَنْ يُنْفِقُ اَضْعافَها فيما اَسْخَطَ اللّه َ

  • هر كس از خرج كردن مالى در راه خداپسندانه، بخل ورزد، چند برابر آن را در راه غير خداپسندانه هزينه خواهد كرد

  • بحار الأنوار، ج 78، ص 173، ح 12.

  • اِنَّ اَهْلَ التَّقْوى هُمُ الاَْغْنياءُ اَغْناهُمُ الْقَليلُ مِنَ الدُّنْيا، فَمَؤُونَتُهُمْ يَسيرَةٌ. اِنْ نَسيتَ الْخَيْرَ ذَكَّروكَ وَ اِنْ عَمِلْتَ بِهِ اَعانوكَ

  • ثروتمندان واقعى، همان تقواپيشگانند كه اندك دنيا، آنان را بى نياز كرده و كم خرجند. اگر خير و خوبى را فراموش كنى، به يادت مى آورند و اگر به آن عمل نمايى، يارى ات مى رسانند

  • تحف العقول، ص 287.

  • ـ فى قولِهِ تَعالى: «و الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوونَ» ـ : هَلْ رَاَيْتَ شاعِرا يَتَّبِعُهُ اَحَدٌ؟! اِنَّما هُمْ قَوْمٌ تَفَقَّهوا لِغَيْرِ الدّينِ، فَضَلّوا وَ اَضَلّوا

  • آيا شاعرى را ديده اى كه كسى از او پيروى كند؟ شاعران در حقيقت، جماعتى هستند كه براى غير دين، دانش آموختند و در نتيجه، هم خود، گمراه شدند و هم ديگران را گمراه كردند

  • معانى الأخبار، ص 385، ح 19.

  • مِنْ عَلاماتِ الْمُو?ِنِ ثَلاثٌ: حُسنُ التَّقْديرِ فِى الْمَعيشَةِ، وَ الصَّبْرُ عَلَى النّائِبَةِ، وَ التَّفَقُّهُ فِى الدّينِ ... ما خَيْرٌ فى رَجُلٍ لا يَقْتَصِدُ فى مَعيشَتِهِ ما يَصلُحُ لا لِدُنْياهُ وَ لا لآِخِرَتِهِ

  • برنامه ريزى مناسب در اداره زندگى، صبر در گرفتارى ها، و دين شناسى. هر كس در اداره زندگى اش ميانه رو نباشد و كار مفيدى نه براى دنيايش و نه براى آخرتش انجام ندهد، خيرى در او نيست

  • تهذيب الأحكام، ج 7، ص 236، ص 48.

  • فى قَولِهِ تَعالَى: «وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنا اِنَّهُ كانَ فاحِشَةً»: مَعْصيَةً وَ مَقْتا فَاِنَّ اللّه َ يَمْقُتُهُ وَ يُبْغِضُهُ، قالَ: «وَ ساءَ سَبيلاً» هُوَ اَشَدُّ النّاسِ عَذابا، وَ الزِّنا مِنْ اَكْبَرِ الْـكَبائِرِ

  • يعنى نافرمانى خدا و منفور است؛ چرا كه خداوند، از آن، بيزار است و آن را دشمن مى دارد. سپس خداوند [درباره زنا] مى فرمايد: «بد راهى است»، به اين خاطر كه عذاب زناكار، از همه گنهكاران، سخت تر است و زنا از بزرگ ترين گناهان كبيره است

  • بحار الأنوار، ج 79، ص 19، ح 5.

  • إنّ العَبدَ لَيكونُ بارّا بِوالِدَيهِ في حياتِهِما ، ثُمّ يَموتانِ فلا يَقضي عَنهُما دُيونَهُما ولا يَستَغفِرُ لَهُما فيَكتُبُهُ اللّه ُ عاقّا . وإنّهُ لَيكونُ عاقّا لَهُما في حياتِهِما غَيرَ بارٍّ بِهِما ، فإذا ماتا قَضى دَينَهُما واستَغفَرَ لَهُما فيَكتُبُهُ اللّه ُ عَزَّوجلَّ بارّا

  • يك وقت هست كه بنده در زمان حيات پدر و مادر خود نسبت به آنان نيكوكار است، اما وقتى مى ميرند نه بدهى آنان را مى پردازد و نه برايشان طلب آمرزش مى كند،در اين صورت خداوند او را نافرمان قلمداد مى كند و يك وقت هم هست كه بنده در زمان حيات پدر و مادر خود ناخلف و نافرمان است و به آنان نيكى نمى كند، اما وقتى مردند بدهى هاى آنها را مى پردازد و براى ايشان آمرزش مى طلبد. لذا خداوند عز و جل او را نيكوكار مى نويسد

  • الكافي : 2/163/21.